O anuncio do Goberno deste martes 20 de outubro sobre a suba salarial do 4,5 % para 2027 ten pouco de novidade e moito de propaganda. Esa porcentaxe xa figuraba no acordo marco 2025-2028 asinado por CCOO, UGT e CSIF. O que agora se presenta como resultado dunha nova reunión é a reiteración dun compromiso adquirido hai case un ano. Por iso, non entendemos onde está a mellora respecto do que xa asinaran.

Para a CIG, resulta inaceptábel converter cada anuncio sobre o mesmo acordo nun novo éxito sindical. Primeiro véndese a sinatura; despois, a promesa de aplicala; e, finalmente, preténdese volver celebrar o seu pagamento. Mentres tanto, o persoal continúa agardando por medidas que permitan recuperar o poder adquisitivo perdido.

A operación propagandística chega ao extremo de presentar un 5% para 2027 sumando ao 4,5% dese ano o 0,5% correspondente a 2026. Ese medio punto, condicionado á evolución do IPC, estaba previsto para o seu pagamento no primeiro trimestre de 2027 con efectos retroactivos. Cobralo máis tarde non cambia o exercicio ao que corresponde nin o converte nunha mellora adicional de 2027.

Mesturar ambas as porcentaxes para aparentar unha nova conquista é manipular a información. O persoal cobrará a actualización correspondente a 2027 e unha cantidade pendente de 2026. Os atrasos dun exercicio non poden venderse como un éxito salarial do seguinte.

O IPC dispara a perda de poder adquisitivo do persoal público

Cómpre poñer as cifras enriba da mesa. O IPC interanual de setembro sitúase no 4,9% no conxunto do Estado e alcanza o 5,5% en Galiza. Fronte a esta evolución dos prezos, o acordo salarial asinado por CCOO, UGT e CSIF contempla para 2026 unha suba fixa do 1,5%, á que se engade outro 0,5% condicionado á evolución do IPC e que se abonará en 2027.

Así, a actualización salarial total correspondente a 2026 sería do 2%. Comparando esta suba coa inflación de setembro, os salarios quedarían 2,9 puntos porcentuais por debaixo da evolución dos prezos no conxunto do Estado. En Galiza, onde o IPC alcanza o 5,5%, esa diferenza elévase a 3,5 puntos.

Os datos son claros: mentres os prezos seguen subindo, os salarios públicos non avanzan ao mesmo ritmo. O persoal perde capacidade de compra e ve como cada vez resulta máis difícil facer fronte aos gastos básicos, especialmente á vivenda, á alimentación e á enerxía.

Esta é a realidade que se agocha detrás da propaganda do Goberno e dos sindicatos asinantes. Non abonda con anunciar porcentaxes nin con presentar como unha conquista o pagamento de cantidades xa pactadas. O que cómpre é garantir que os salarios evolucionen, cando menos, ao mesmo ritmo que o custo da vida.

Ademais, unha porcentaxe illada para 2027 non resolve a perda salarial acumulada. Para falar de recuperación cómpre comparar a evolución dos salarios coa dos prezos durante todo o período e establecer compensacións polo perdido. Destacar o ano coa maior suba do acordo permite fabricar un titular, pero non demostra que o persoal recupere capacidade de compra.

CCOO, UGT e CSIF deben explicar que mellora concreta incorpora este anuncio. Presentar a reiteración do pactado como unha conquista serve para defender a súa sinatura e facilitar propaganda ao Goberno, pero deixa sen resposta a reivindicación de recuperar salarios e dereitos.

A CIG esixe que os compromisos retributivos se materialicen e se cobren nos prazos correspondentes. Mais a nosa reivindicación vai máis alá: unha cláusula de revisión que cubra integramente o IPC, a recuperación da perda de poder adquisitivo acumulada e a restitución das contías recortadas nas pagas extraordinarias.

O chamado diálogo social debe medirse polas melloras que chegan ás nóminas e pola recuperación efectiva de dereitos. A CIG seguirá denunciando esta propaganda e organizando a mobilización do persoal.